Faster… Sweet disaster!
Εδώ και λίγα χρόνια ο κόσμος που ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες στρέφεται σε δασκάλους που διδάσκουν την «Τέχνη του Μαχαιριού».
Μερικοί από αυτούς (τους δασκάλους) ισχυρίζονται πως έχουν ιδρύσει το «δικό» τους σύστημα.
Το διαδίκτυο βρίθει από πραγματικά εντυπωσιακά videos όπου:
- Άοπλοι εναντίων οπλισμένων με μαχαίρι υπερνικούν.
- Οπλισμένοι με μαχαίρι «μονομαχούν» και ένας από τους δύο υπερνικά.
Εάν ρωτήσουμε κάποιον που θέλει να μάθει τον χειρισμό του μαχαιριού τον λόγο αυτής της επιθυμίας, τότε θα ακούσουμε αρκετές απαντήσεις όπως:
- Μου αρέσει σαν τέχνη
- Θέλω να ξέρω τι να κάνω εάν μου επιτεθούν κρατώντας μαχαίρι
- Θέλω να μάθω να μάχομαι με μαχαίρι
- Είμαι ο Jason Statham της Ελλάδας (νομίζει…)
Όταν η «τέχνη» του μαχαιριού ασκείται σε ελεγμένο χώρο με την προβλέψιμη θωράκιση των ασκούμενων και ΜΟΝΟ στα πλαίσια μιας τέχνης-τρόπου μάχης που χρησιμοποιούταν στο παρελθόν, τότε δεν σας κρύβω πως πρόκειται για μια πολύ ωραία ενασχόληση. Τα προβλήματα ξεκινάνε με τον ερχομό του Jason Statham της Ελλάδας, δηλαδή του ανθρώπου που μπερδεύει το ιδεατό, με το πραγματικό.
Οποιαδήποτε «τέχνη» του μαχαιριού βασίζεται σε «ερωτήσεις» και «απαντήσεις» (τεχνικές – κινήσεις) τις οποίες η ίδια (η τέχνη) έχει ορίσει για τους εκάστοτε ασκούμενους σε αυτή, και ουδεμία σχέση έχει με τις επιθέσεις που κάποιος θα δεχτεί στον δρόμο.
Δεν θέλω να παρεξηγηθώ!
Μερικά πράγματα από τις «τέχνες» του μαχαιριού χρησιμοποιούνται από πολύ σοβαρές (άρτια εκπαιδευμένες) στρατιωτικές μονάδες με μια ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ.
Αυτά που χρησιμοποιούνται στο πεδίο της μάχης είναι τροποποιημένα και προσαρμοσμένα σε δυτικότροπο-δυτικόμορφο τρόπο συμπλοκής και ΟΧΙ ως πρωτεύοντες επιλογές για τον απλούστατο λόγο ότι ο στρατιώτης φέρει πυροβόλα όπλα και χρησιμοποιεί αυτά.
Για τον στρατιώτη το μαχαίρι είναι όπλο ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΜΟΥ (υφαρπαγή) και ΟΧΙ όπλο ΜΑΧΗΣ.
Ακόμη και τότε όμως (περίπτωση μάχης σώμα-με-σώμα κρατώντας μαχαίρι) δεν υπάρχει «φλυαρία» κινήσεων και τα πράγματα τελειώνουν πολύ γρήγορα, σε αντίθεση με την «καθαρή τέχνη» που υπάρχει «διάλογος» κινήσεων.
Λοιπόν; Μαθαίνουμε «τέχνη» του μαχαιριού στα προβλεπόμενα και αυστηρά καθορισμένα πλαίσια αυτής… ή μήπως σκοπεύουμε να κυκλοφορούμε φέροντας μαχαίρι εν κρυπτό;
Το νομοθετικό πλαίσιο της Ελλάδας καλύπτει την χρήση ορισμένων ΠΥΡΟΒΟΛΩΝ όπλων…
- ΜΟΝΟ από αστυνομικούς
- ΜΟΝΟ από ανθρώπους που εργάζονται ως σωματοφύλακες
- ΜΟΝΟ σε ειδικές περιστάσεις
Οι απλοί πολίτες μπορούν να κατέχουν ΚΥΝΗΓΕΤΙΚΑ όπλα ή να έχουν ως ενασχόληση την ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ σε κάποιον ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ όπου και εκεί διέπονται από ΝΟΜΟΥΣ.
Ο μόνος νόμος που έχει θεσπιστεί για το μαχαίρι είναι αυτός που σε στέλνει για διακοπές διαρκείας στις κατασκηνώσεις του υπουργείου δικαιοσύνης.
Είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ για τον πολίτη να φέρει μαχαίρι και ΑΝΕΥΘΥΝΟ από τους εκάστοτε «ΜΑΣΤΕΡ» να εμφυσούν στους εκπαιδευόμενους τους ότι η χρήση του μαχαιριού σε συμπλοκές είναι εφικτή και σωτήρια.
Ο αξιότιμος κύριος εισαγγελέας έχει διαφορετική τακτική που βασίζεται σε ΓΝΩΣΗ (του νόμου) και όχι σε ΓΝΩΜΗ του εκάστοτε «ΜΑΣΤΕΡ», έτσι λοιπόν όταν βρεθεί κανείς ενώπιων του γίνεται γατούλα!! Νιάου!!
Ασφαλώς και είναι άδικο για τον απλό και συνάμα νομοταγή πολίτη να βρεθεί σε δύσκολη θέση από κάποιον κακοποιό που θα τον απειλήσει κραδαίνοντας μαχαίρι.
Δυστυχώς ο εγκληματίας δεν νοιάζεται για τους νόμους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι και εμείς είμαστε αγνώμονες.
Οι εκπαιδευτές και οι εκπαιδευόμενοι που απαρτίζουν την κοινότητα του Combatives Group έχουν ακραιφνείς θέσεις όσον αφορά το μαχαίρι.
Δεν θα τις αναλύσω εδώ…
Θα συμβουλέψω όλους μας να προσέχουμε και να θυμόμαστε πως:
Ο κόσμος του ΙΔΕΑΤΟΥ είναι πολύ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ από τον κόσμο του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ διότι ΔΕΝ πονάει, ΔΕΝ στοιχίζει και ΔΕΝ έχει συνέπειες. Όμως, όποιος μπερδέψει τους δύο αυτούς κόσμους…